آیا آدم باید کارش به جایی برسد که وقتی پشت رل وبلاگش می نشیند خودش را بیشتر حس کند تا وقتی هر جایی غیر از آنجاست؟! 
درست که عصر و دوره متعلق به وبلاگ نویسان است و جبهه ای نیست که سربازان بلاگر فتح نکرده باشند،
 درست که به نوشتن عشق میورزی دیوانه وار ،
درست که حرفهای ناگفته بسیار ی هر روز بر وجودت یورش میاورند و جایی برای گفتنشان نمیابی،
 درست که جهانی بودن نت وسوسه ای پایان ناپذیر برای تاخت و تاز  هرکسی می تواند باشد،
 درست که اینگونه نوشتن خرج چندانی ندارد،
 درست که به دنبال همفکران خودت میگردی............

اما فراموش نکن که حقیقت وجود تو فقط در دنیای واقعی میتواند بطور کامل بروز یابد
فراموش نکن که تو در بطن روابط واقعی و اعمال واقعی میتوانی تحقق خویشتنت را جشن بگیری
فراموش نکن که تنها راه سعادت تو حضور در متن واقعیات جامعه ات و گذری شایسته از میان آنهاست
فراموش نکن که اگر بالاترین هنرت نوشتن است، این هنر تنها زمانی ارزشمند خواهد بود که خودت نمونه عینی و عملی حرفهایت باشی
مواظب باش که در میان تلی از حرفهای بی خاصیت و مفت  گم نشوی 
 که ارزش حرف به کاربرد آن است..................

پس اگر کار خوبی مانع کار خوب بزرگتری شود خود یک دام است و اینجا میتواند برایت بدل به چنین دامی شود!

"ساحل رویاهای تو" کاری از واسیلیس سالیاس آهنگساز یونانی

.............................
عکس از خودم 

 

 سالها پیش آشنایی در واپسین روز عمرش مهمان ما بود و میگفت:
"پسرم مواظب باش میان مردم همه جور جانوری یافت میشود: سگ وحشی، گراز، مار..."
حالا میفهمم نه اینکه آدمیانی ذاتا حیوان صفت باشند  بلکه دچار امراض روحی میشوند و این حالات را پیدا میکنند...

هولاکوخان میگوید " وقتمان را آنقدر با کار خوب و فکر خوب پر کنیم که فرصتی برای کار بد و فکر بد نماند"
حتما خودشان هم میدانند که مساله به این سادگیها نیست
اگر آدم به سبب  عوامل ارثی ، محیطی و تربیتی دچار کمپلکسهای روانی و امراض روحی شود یا به علت تجربه های بد به شناختها و باورهای غلطی برسد، فشرده ترین برنامه ریزی برای کارهای خوب هم نمیتواند او را از بدی کردن باز دارد
و اگر هم آدم سالم باشد و شناختها و باورهای درستی داشته باشد، هرچقدر هم وقت آزاد داشته باشد سراغ بدی نمیرود چون از آن متنفر است.

 

در مزارع اطراف این شهر خوشبخت، این زن کشاورز را دیدم. دوست دارم آنقدر برش ارتباطیم قوی باشد که به راحتی بتوانم با آدمهایی در این سطح ارتباط برقرار کنم. محصور ماندن در میان آدمهایی شبیه خود اصلا خوب نیست. عقیم کننده و حتی کور کننده است! زندگی اینها ، دنیایشان و حرفهایشان چقدر میتواند برای امثال ما آموزنده باشد. درست مثل آب سردی که بر صورتی خواب گرفته پاشیده می‌شود، نگاه غبار گرفته‌مان را می‌شوید. در زندگی با چند گروه باید معاشرت داشت:
بچه ها، پیران، خردمندان و مردمان ساده و بی آلایش که معمولا از ضعیفترین اقشار جامعه‌اند.

 

گروهی بیشتر از آنکه بدانند چه میخواهند، میدانند چه نمیخواهند؛ اینها با "مشتهای آسمانکوب قوی" حاضران هنگامه ویرانی اند وغایبان عرصه ساختن.
گروهی موج سوار که باد به هرجهتی بوزد بیشترین سوء استفاده را میبرند و بیش از همه بالا میکشند، نه هنگام ویران کردن هستند و نه هنگام ساختن. اینها همیشه پشت پرده میمانند.

 

نعمتهای مقدرمان بیش از نعمتهای حاصل از تلاشمان است و بلایای حاصل از اعمالمان بیش از بلایای مقدرمان.

 

به تدریج می‌بینم خیلی از اتفاقات زندگیم که در آنها نقشی نداشته‌ام و به ظاهر غیر مفید یا بد می‌آیند، بعد از مدتی معنا دار میشوند و نقش مفیدی می‌یابند. این باعث شده که در برابر این وقایع دیگر مانند سابق عکس العمل فوری و شدیدی نشان ندهم و بگذارم تا جاییکه میتوانم تحملشان کنم، در زندگیم جریان یابند.

 

شیطان از سر جهل به حقیقت خویش و خدایش قربانی غرور و خود برتر بینی شد و این سرنوشت همه کارگزاران زمینیش نیز هست. اربابان زر و زور و تزویر با قربانی کردن جمعی، زمینه هلاک خویش را نیز فراهم میاورند و به میزانیکه گرفتار جهل عمیقتری باشند با حرص بیشتری گور خویش را می‌کنند و جا را برای اربابان عالمتر باز میکنند.

 

در خانه ای که از پای‌بست ویران است چندان مهم نیست چه کسی هست و چه کسی جایش بیاید بهتر است اما اگر اصرار بر آمدن کسی در واقع اعلام نارضایتی از مشکلات عمیق موجود باشد میتوان  حقانیت آن اعتراض را تایید کرد؛ وگرنه روشن است که هرکس بیاید فاقد قدرت لازم برای حل ریشه ای مشکلات و اصلاح ساختارها خواهد بود. اما در شرایطی که نمیتوان در کوتاه مدت به حل ریشه ای مسایل امید داشت هر نوع تلاشی در جهت هر نوع اصلاحی هرچند مقطعی، میتواند خود زمینه ساز اقدامات اساسی تر در آینده باشد.

با هیاهوی اینروزها به سالروز کوچ او رسیدیم و چه تصادفی! 
 علت همه این دردها را باید از او پرسید:
"انقلاب قبل از خودآگاهی فاجعه است"
هرچند در این قیل و قال باز هم بیشتر فراموش شود؛
هر چند جز اندکی او را آنچنانکه بود و میخواست نشناختند؛
اما برای آنها که او را میفهمند، آنها که او را نه صرفا به واسطه چند جمله رمانتیک یا نقد این و آن  یا به واسطه خواندن معدود آثاری میشناسند؛ بلکه با مطالعه همه آثارش و دریافت شرایط اجتماعی زمانش و شرح حالش به برداشتی کلی از او رسیده اند؛ زنده بودنش و مصداق داشتن حرفهایش آشکار است.

 

"گاه می‌بینیم  همه احساس میکنند که یک چیزی بت است ولی جرات اینکه تبر را بردارند و آنرا بزنند ندارند و به خاطر همین ضعف مدتها بت، بت میماند با وجود افکار عمومی و با اینکه همه فهمیده‌اند که دیگر این ارزشش را از دست داده و نقشی ندارد ولی جرات اینرا که نفی کنند ندارند." (۱)

 

"استثماری وقیحانه تر از استثمار آمریکایی بین همین مومنین و حاجیهای بازار خودمان و سرمایه داران مومن و مقدس و واقعا معتقد ما مطرح است و در عین حال اسمش هم اسلام... این مرزها را باید از هم جدا کرد. حسابها را جدا کرد، به درک که خیلی از مومنین مقدس را هم در این مرزبندی دقیق،خارج از مرز اعلام کنیم و فدا کنیم. مگر همیشه ما باید بایستیم و آنها ما را تکفیر کنند؟ بگذار ما هم یاد بگیریم. ما می‌ایستیم و آنها را تکفیر میکنیم. تکفیر که حق انحصاری گروه خاصی نیست، ماهم یاد میگیریم."(۲)

 

پ ن- ۱و۲: مجموعه آثار ۲۳ (جهان بینی و ایدئولوِژی)

 

"درست که دوچرخه کوهستان خریدی و دوچرخه سواری هم از علایق مهمت هست   اما نگفتن که دیگه خودکشی کنی باهاش! ۷۰ کیلومتر دوچرخه سواری تو کوه و کمر بدون تمرین قبلی؟! اینم نتیچه اش: از دیشب که برگشتی تا حالا چهار چرخت رفته هوا از درد کمر و ...
خوبه آدم جنبه هرکاری رو هم داشته باشه. نه به اون روزهای متمادی بست نشستنت تو خونه و نه اینطوری!"*

پ ن: * بخشی از گفتگوهایم با خودم

  RSS