حرفهايي هست كه حتي يكبار گفتنشان هم زياد است و حرفهايي هست كه بايد تا هميشه فريادشان زد.

_زندگي براي بعضيها يك شوخي بزرگ است و براي بعضيها يك تراژدي بزرگ

کدام کار است که آنرا با نهايت ميل و اشتياق انجام ميدهيد  ، حين انجامش در آن غرق ميشويد ، از محيط جدا و بي خبر ميشويد، به عاليترين لذتي که تا کنون تجربه کرده ايد ميرسيد ، به بالا ترين سطح تمرکز ميرسيد ، گذشت زمان را حس نميکنيد ، با انجامش خود را موجودي مفيد و با ارزش حس ميکنيد و اشتياقتان به زندگي صد چندان ميشود ، به سادگي وقت و پول خود را صرف آن ميکنيد ، براي انجامش از بسياري کارها و لذتها و برخورداريهاي ديگر صرفنظر ميکنيد ؟
اين کار ويا کار ديگري در همين زمينه و نوع   هدف خلقت شماست . به قول اسکاول شين   طرح الهي شما همين است . کاريست که براي انجامش وارد اين دنيا شده ايد و همان فلسفه وجودي شماست
سخت ترين عذابهاي دنيايي از آن کسانيست که نميدانند در اين دنيا چه کاره اند  ، براي چه زنده اند و به چه دردي ميخورند ؟
و بالاتر از آن عذاب کسانيست که مي دانند کارشان چيست اما نتوانسته اند به آن بپردازند و مجبورند کاري را انجام دهند که هيچ تجانسي با آن ندارند. انجام کاري که براي آن ساخته نشده اند آنها را به موجوداتي تبديل ميکند سرشار از تظاهر  ، تصنعي ، گيج و گنگ و بيربط

جشنها و عزاداري هايمان حامل چه معنايي هستند؟ چرا بايد به مناسبتهايي شاد شويم  و به مناسبتهايي اندوهگين ؟ ملاک مبارک بودن و مصيبت بودن چيست؟
در دين ما يک ملاک اساسي و عميق  براي شادي و حزن، براي عيد و عزا گرفتن، براي فرخنده بودن يا نبودن وجود دارد که اين مساله را توضيح مي دهد 

هرامري که به تعالي آدمي کمک کند مبارک است و هر چه  بر خلاف اين  نا مبارک 
 
با درک اين معيار به روشني شاهد شکستن قلمرو مرسوم و کليشه اي ذهنمان خواهيم بود . خواهيم ديد که نوع زيستنمان بسياري از اعياد و عزا داريهايمان را بي محتوا ساخته است
 در ميابيم که دامنه شادي واندوهمان ميتواند بسيار گسترده تر و عميقتر از محدوده مراسم و سنتهاي رايج  فرهنگمان باشد .  ميتوانيم عيدها و جشنهايي داشته باشيم که در هيچ تقويمي ذکر نشده و در هيچ قالبي نگنجد اما از همه آن مراسم تقويمي و قالبي   با محتوا تر باشد  و به سوگ مصيبتهايي بنشينيم که  اشکهاي هيچ سر در آخوري برايش نمي ريزد .در ميابيم که شادي يا اندوهمان در برابر هر واقعه اي بايد متناسب با تاثير آن واقعه در سير معنوي زيستنمان باشد . چه بسا واقعه اي يا عملي که در زندگي روزمره مان به هيچ انگاشته مي شود  ارزش بر پا ساختن جشني بزرگ را داشته باشد

دل عالمي ديگر است
فارغ از دغدغه هاي عقل
که عقل به  پا  ره مي سپارد و دل به  پر
پرنده کجا و ترديد راه و بيراه؟
پرنده کجا و ترس چاله و چاه ؟
آسمان پرواز کجا و آفات زمين ؟

از نظر چگونه برگزار کردن زندگي آدمها کم و بيش به دو دسته خوشايند و ناخوشايند تقسيم ميشوند

آدم ناخوشايند   :  آدم ناراحتي است و ناراحتي اش را هميشه به اطرافياني که تاثير پذير باشند تزريق مي کند . محشور بودن با چنين آدمي به واقع عذابي اليم است و دوري از او موهبتي عظيم !  حتي اگر همه چيز  برايش ايده ال شود  باز هم علتي براي ناراحت بودن پيدا مي کند .  وجه غالب شخصيت او ناراحتي است  در اشکال مختلف : اضطراب ، هول ،دستپاچگي ، وسواس ، عصبيت ، بهانه جويي ، ترس   و انواع رذايل اخلاقي

آدم خوشايند : کسيکه روح زيباي هستي را درک کرده باشد زيبا خواهد زيست و ناملايمات و رنجها نخواهند توانست زيبايي روح و انديشه اش را تخريب کنند چرا که او خود را از زندگي و وقايعش والاتر خواهد يافت .  چه گوهرهاي عزيزي هستند  آنها که با وجود همه مشکلات و رنجها مي توانند زندگيشان را زيبا برگزار کنندو چه موهبت عظيمي است محشور بودن با آدمهايي که به سطوح والاي زيبا زيستن رسيده اند  . آنها در هر شرايطي و به هر حال و کاري که باشند زيستني آهنگين دارند . آهنگي اميد بخش و شکوهمند که تنها به گوش جان ميتوان شنيد . درک اين نوا سرمستي ژرفي به همراه مي آورد

خدايا

اگر به تو مومن نمانم  و فراموشت کنم     اگر از تو هدايت و ياري نجويم  اگر الطاف هميشگي ات را از من دريغ کني و مرا به حال خود واگذاري     زير آوار هولناک  ندانستن ها  نتوانستن ها و ضعفها  از من چه ميماند؟ در هجوم پليديها چگونه از خويش دفاع کنم؟

در مسير نامحدود تکامل   هميشه و در هر کاري ميتوان راههاي بهتري يافت.با اين نگرش به زندگي است که زيبايي شکوه و عظمت وجود  در تحول   نو شدن و پيشرفت مداوم روحي و فکري و شکل زيستن نمايان مي شود.با عمل به چنين شناختي است که اين طرح به خويش وانهاده خواهد توانست خود را به سر انجام برساند و از دام قالبهاي پوساننده  روز مرگي بگريزد.چنان روح پويايي است که هرگز در تکرار زندگي تمام نميشود و هميشه خواهد توانست افقهاي تازه اي   را در انديشه و احساس خود کشف کندوآنها را در شکل زيستنش تجلي بخشد و تنها چنين روح هايي هستند که ميتوانند چون دو چشمه پايان ناپذير  هميشه يکديگر را با شيوه هاي متعاليتر زيستن آشنا و سيراب کنندو  چنين موانستي است که ميتوان عشق ناميدش  و چنين عشقي که آفريده دستان تواناي دو روح متعاليست  زمينه ساز تعاليشان در راه آن عشق ماورايي به روح وصف ناپذیری که متعلق به آنند خواهد بود

حرف  عقل را ميتوان با عنواني يادداشت نمود و هر زماني به آن پرداخت .براي نوشتن حرف عقل علم به موضوع و انديشيدن کافيست
اما حرف دل را فقط در لحظه فورانش مي توان نوشت . نه قابل به تعويق انداختن است ونه قابل انديشيدن. حرف دل قابل برنامه ريزي نيست. نميتوان در زمان مناسب به موضوعي معين پرداخت  اگر هم بتوان حاصل کم عيار خواهد بود و تصنعي.   تنها يک  لحظه ناب وجود دارد که احساسي ناب فوران ميکند   زاييده ميشود  و بعضي از اين احساسات قابل نگارشند . ناب ترين حرفهاي دل بي اختيار و بي انديشه نوشته شده اند

نتیجه اون سفرهای مارکوپولویی دنبال کار این شد که بیام اینجا  : یه شهر کوچولو که اگه امکانات شهرهای بزرگ رو نداره ، از مشکلات اونجا هم درش اثری نیس. طبیعت زیبا ، هوای پاک ، بدون ترافیک ، بدون ازدحام ، با امنیت و آسایش بسیار بیشتر و به طور کلی استانداردهای زندگی بالاتر . برخلاف خیلی از ساکنان شهر های بزرگ که زیر فشار های چند جانبه تا سطح "فقط زنده بودن" تنزل کردن ، اینجایی ها دارن زندگی میکنن و میتونن از زندگیشون لذت ببرن .
آدم در چنین محیطی با آرامش و سلامت زندگی کنه بهتره یا در شهری مثل تهران با امکانات و ارتباطات بیشتر ؟
هنوز به جواب قطعی نرسیدم . والبته این سوال برای آدمایی مثل من که از طبقه متوسطن میتونه مطرح بشه وگرنه طبقات مرفه که در همون تهرانش میتونن هر دو مورد رو داشته باشن و اصلا نیازی ندارن از شمال شهر بیان پایین ؟

زیستن برای ماندن کار حیوان است و کار انسان ،  زیستن برای رفتن ، برای یک سفر . 
در اینجا همه ابعاد زیستن در   وسیله سفر بودن    است که معنا میابد

نوشتن براي نويسندگان اصيل نوعي زايش است.
آنها ناخود آگاه مي نويسند شايد بدون اينکه بدانند چرا و چگونه و براي که .آنها واسطه بي اختيار فرود آوردن حرفها از عالم درون به عالم بيرونشان هستند. انها هرگز مانند بعضيها براي نوشتن زور نميزنند  هرگز سعي نمي کنند بنويسند بلکه اين  حرفها هستند که از درونشان به بيرون فوران ميکند .
 بسياري از اين آفرينندگان بي اختيار نميتوانند آثارشان را به دست مخاطبانشان برسانند.
 گروهی از آنها در اينکه آيا اصلا آثارشان مي تواند مخاطبي داشته باشد يا نه دچار ترديدند.
 گروهی اصلا دوست ندارند شناخته شوند .
بعضی از عاقبت نشر آثارشان در هراسند.
...
اينگونه است که هزاران هزار برگ نافرجام نوشته مي شود وقبل از اينکه کسي آنها را بخواند از بين ميرود . خود نويسنده نابودشان ميکند و يا بعد از او اطرافيان نا آگاهش .بعد از مرگ نويسنده يکي از اطرافيان صدايش را در مياورد که   ا...دفترچه خاطرات متوفي پيدا شد !

حکایت ما تبعیدیان زمین مثل اینست که مجبور باشیم امتحان انشا بدهیم با موضوع آزاد و وقت نامعلوم ؛ و امتحان گیرنده بگوید هر وقت دلم خواست برگه را از دستتان میگیرم  و خودم میدانم   بر اساس وقتی که به هر کدامتان دادم و شرایطی که دارید برگه تان  را چطور تصحیح کنم . مطمئن باشید حقتان را خواهید گرفت ! و ما برگه در دست نمیدانیم 50 سال دیگر برگه را از دستمان میکشد یا 50 ثانیه دیگر ؟ چه باید کرد ؟

مي نويسيم    هرچند بي تحقيق و تخصص   که حقيقت را تنها در نوشته هاي متخصصان و محققان نبايد جست

مي نويسيم    شايد که در نوشته هايمان حقيقتي ناگفته باشد و ناصواب بودن حکم آنها را که دور فهميدن و بيان کردن هم حصار صلاحيت مي کشند عيان کند

مي نويسيم    اما از نوشتن نان نمي خوريم و حرفمان حرف خودمان است

مي نويسيم...

برخوردی در یک لحظه برای اولین و آخرین بار و احساسی در نهایت حیرت : گویی آشنای همیشگیم بود... همیشه باید مترصد کشف خویشاوندان معنویمان باشیم؛ آنها عزیز ترین کسانمان در این دنیایند.

به این نتیجه رسیدم که باید از پارسی بلاگ کوچ کشی کنم به اینجا و شاید بعدا از اینجا هم رفتم به بلاگر گوگل !  فعلا تا مدتی گرفتار اسباب کشی (انتقال آرشیو) و سرو سامان دادن به اینجا هستم.
زندگی همینه !

  RSS