گاهی بعد از گرفتن عکس میفهمیم که چیزی یا حرفی در آن است که اصلا موقع گرفتنش به آن فکر نمیکردیم.
 در آن صبح که آفتابی گذرا بعد از یک هفته بعضی ها را به ساحل کشانده بود، فقط به این فکر میکردم که زیاد موقع گرفتن عکس جلب توجه نکنم. انگار حالت ایستادن اینها  هم به طور خودکار تنظیم شده بود که این عکس آن معنی را که حالا در آن می بینم آشکار تر و زیبا تر بیان کند:
تفاوت نسلها در نوع زندگی، نوع باهم بودن...

امروز رفتم سراغ رییس در حالی که رییس رییس هم کنارش بود.
موضوع اعتراض گونه ای را مطرح کردم که رییس بزرگتر از طرحش برآشفت.
وقتی بیرون آمدم خودم هم از خودم تعجب کردم.

آدم زنده از نظر روانی به ابراز وجود نیاز دارد. نیاز دارد هر از گاهی نشان دهد که "من هستم"
  "من فلان تاثیر را دارم" ؛"فلان کار از من بر‌میاید"...
این نوعی تجلی آفریننده بودن و مختار بودن اوست.
بسیاری اوقات ابراز وجود ها در موقعیت و زمینه مناسب صورت نمیگیرند. وقتی بروز میکنند که هیچ ضرورتی وجود ندارد. اینجاست که میتوان نیاز روانی به آن را درک کرد و بلاهتی پنهان شکل میگیرد.
مثالهایش را هر روز شاهدید:
رفتارهای نمایشی
اعتراضهای بی‌اهمیت
درگیریهای پوچ 
 مجادله ها
...

 

یک هفته تعطیلات اکثرا هوا ابری بود در معدود فرصتهای مساعد چند تا عکس گرفتم.
این عکس بهترین خاطره ام شد.

  RSS