آیا آدم باید کارش به جایی برسد که وقتی پشت رل وبلاگش می نشیند خودش را بیشتر حس کند تا وقتی هر جایی غیر از آنجاست؟! 
درست که عصر و دوره متعلق به وبلاگ نویسان است و جبهه ای نیست که سربازان بلاگر فتح نکرده باشند،
 درست که به نوشتن عشق میورزی دیوانه وار ،
درست که حرفهای ناگفته بسیار ی هر روز بر وجودت یورش میاورند و جایی برای گفتنشان نمیابی،
 درست که جهانی بودن نت وسوسه ای پایان ناپذیر برای تاخت و تاز  هرکسی می تواند باشد،
 درست که اینگونه نوشتن خرج چندانی ندارد،
 درست که به دنبال همفکران خودت میگردی............

اما فراموش نکن که حقیقت وجود تو فقط در دنیای واقعی میتواند بطور کامل بروز یابد
فراموش نکن که تو در بطن روابط واقعی و اعمال واقعی میتوانی تحقق خویشتنت را جشن بگیری
فراموش نکن که تنها راه سعادت تو حضور در متن واقعیات جامعه ات و گذری شایسته از میان آنهاست
فراموش نکن که اگر بالاترین هنرت نوشتن است، این هنر تنها زمانی ارزشمند خواهد بود که خودت نمونه عینی و عملی حرفهایت باشی
مواظب باش که در میان تلی از حرفهای بی خاصیت و مفت  گم نشوی 
 که ارزش حرف به کاربرد آن است..................

پس اگر کار خوبی مانع کار خوب بزرگتری شود خود یک دام است و اینجا میتواند برایت بدل به چنین دامی شود!

"ساحل رویاهای تو" کاری از واسیلیس سالیاس آهنگساز یونانی

.............................
عکس از خودم 

 

  RSS